Zonder de ander, geen autisme

Zonder de ander, geen autisme

Is autisme een combinatie-setje karaktereigenschappen of is het een ontwikkelingsstoornis?

In dat laatste geval, kan je je de vraag stellen welke aspecten van je persoonlijkheid worden bepaald door de ontwikkelingsstoornis, en welke aspecten voortkomen uit je karaktereigenschappen. Het bijzondere van autisme is, dat dit wordt vastgesteld op basis van observaties van gedragingen. Gedragingen die voortkomen uit ofwel de karaktereigenschappen, ofwel een ontwikkelingsstoornis.

Zelf geloof ik niet dat ik last heb van een ontwikkelingsstoornis. Iedereen die mij kent, zou daar hartelijk om moeten lachen, bij het idee dat ik een ontwikkelingsstoornis heb. Toch voldoe ik aan de criteria van autisme, ik heb het label.

De hinder die ik ondervind (de reden waarom mijn autisme ‘autisme’ mag heten), is louter het gevolg van dat mijn karakter ver afwijkt van de norm. In die zin is het geen intrinsieke stoornis, waar ik zelf last van heb. Het is een stoornis waar ik last van heb in contact met anderen:

Zonder de ander, heb ik geen autisme.

Ik heb geen autisme. Autisme is een benaming voor een (fundamenteel) deel van mijn karaktereigenschappen.

Kenmerkend voor autisme is een ongefilterde informatieverwerking. Daarom zit de beperking met name in het communicatieve deel en de sociale interactie.

Communicatie en interactie gaan over jou/mij ten opzichte van de ander (en).  Autisme zegt iets over autisten, in relatie tot de norm. Zonder het ‘normaal’ van anderen is autisme niet beperkend. De beperking is dat je met autisme verder afwijkt van de norm. Maar dat is geen ontwikkelingsstoornis.

Ben ik een doorsnee moeder? Nee, bij lange na niet.
Ben ik een doorsnee partner of makkelijk in een relatie? Nee!
Ben ik een makkelijke werknemer? Nee, in de verste verte niet.

Ik vind mezelf wel een goede moeder/partner/werknemer/etcetera (en gelukkig voor mij vinden de anderen dat ook).

Volgens mij ontstaan de meeste problemen wanneer we aan normale verwachtingen moeten voldoen. Van onszelf of van onze omgeving. Wat is er mis met rustig aan doen? Met het huiselijke type zijn? Met van structuur houden? Zolang wie ik ben in lijn is met de verwachtingen over mezelf, ben ik een gelukkig mens.

Dat ik vaak (!) problemen heb met communicatie en sociale interactie is mijn beperking. Ik vind het geen ontwikkelingsstoornis. Ik ondervind nadeel omdat ik op één facet van mijn wezen anders ben dan gemiddeld. Zoals ik aan de andere kant voordeel heb van andere facetten waarop ik afwijk van het gemiddelde. Daarom vind ik niet dat ik een ontwikkelingsstoornis heb.

Het is gewoon wie ik ben. Zo is mijn karakter. Ik ben precies, grappig, drammerig, afwijkend. En ik stoot vaak mijn neus. Soit.

Oh ja, en ik kan eindeloze monologen houden over één en hetzelfde onderwerp…

In de categorie ‘Wat als autisme niet bestaat’:

Wat als autisme niet bestaat? – louter als gedachtegang

Wat als autisme niet bestaat? – louter als gedachtegang

Wat als autisme niet bestaat – De Bell-curve

Wat als autisme niet bestaat – De Bell-curve

Zonder de ander, geen autisme

Zonder de ander, geen autisme

Filed under: